Niestety, pogoda nie dopisała więc górskich zdjęć nie będzie…

… ale za to jest filmik autorstwa Sowarta :)

Volubilis zostało całkowicie zrujnowane w XVIII w. kiedy to sułtan Moulay Ismail użył marmurów i granitów z miasta do budowy swojego pałacu w Meknes.

W tle miasto Mulaj Idriss. Rygorystyczne przepisy nie pozwalają niewiernym (nie-muzułmanom) pozostawać w mieście na noc.

To była już ostatnia porcja zdjęć z Maroka, odwiedzającym dziękuję za wizytę i komentarze:)

Motorynki w Marrakeszu  to chyba najpopularniejszy, poza samochodami, środek transportu. Samochodem nie wjedzie się wszędzie a motorynką można próbować :) W wąskich uliczkach medyny trzeba często przyklejać się do ścian aby zrobić miejsce próbującym przejechać kierowcom jednośladów.

Plac Dżamaa al-Fina to miejsce niezwykłe i bodajże najbardziej ruchliwe jakie odwiedziłem w Maroku. Plac jest wpisany na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO.

Tak się złożyło, że w dniu, w którym przyjechałem do Marrakeszu, miał być rozgrywany mecz piłki nożnej pomiędzy reprezentacjami Maroka i Tanzanii (3:1). Ruch za dnia był tym bardziej wzmożony, jednak w czasie meczu było luźniej, wszyscy siedzieli przed telewizorami.

Koszulki, transparenty, chusty, balony – mecz to dobra okazja aby wcisnąć swoje towary turystom. Specjalistami ds. sprzedaży i wciskania kitu są często dzieci…

W ciągu dnia na placu odczułem na własnej skórze temperaturę 43 st. C. w cieniu. Na szczęście była do zniesienia dzięki niskiej wilgotności powietrza.

Po zmroku na ulicach zaczyna się dziać a ludzi ciągle przybywa.

Nad placem unosi się woń grillowanych potraw

Pomarańcze tam smakują o niebo lepiej niż nasze z importu. Sok ze świeżo wyciśniętych owoców kosztuje 4 dirhamy, jakieś 20 eurocentów.

Niesamowicie głośne wybuchy euforii zdradzały wynik meczu :)

Radość po wygranym spotkaniu reprezentacji Maroka. Nie da się opisać co się działo później, powiem tylko, że wracaliśmy do hotelu w eskorcie policjantów :)

Filmik z komentarzem po francusku, polecam obejrzeć dla samych obrazków :)

Do posłuchania :)

Pałac królewski pełniący funkcję reprezentacyjną

Chellah – rozległy kompleks starożytnych i średniowiecznych ruin.

Warta przed Mauzoleum Sułtana Muhammada V, będące jednocześnie jego grobowcem.

Wieża Hassana z XII w.  Uchodzi za wzór dla marokańskich minaretów, choć nigdy nie została ukończona. Planowo miała mieć ponad 80 metrów a liczy 44.

Medyna jest ograniczona murami, w jej wnętrzu znajduje się kilka tysięcy wąskich uliczek, które tworzą osobliwy labirynt. Spacer bez przewodnika skutkuje szybkim zabłąkaniem się w gąszczu zaułków. Aby szybko nie zgubić portfela należy wystrzegać się fałszywych przewodników, których tu nie brakuje. W medynie, wśród dużego zgiełku przepychających się ludzi, osłów niosących towary i sprzedawców zachęcających do zakupu swoich towarów można poczuć się jak w mrowisku. Po drodze spotykam wszelkiego rodzaju zakłady rzemieślnicze, sklepy, stragany, straganiki…

Znajduje się tu największa garbarnia skór. Metody pracy nie zmieniły się od średniowiecza. Odór unoszący się w tej części medyny jest dla wielu nie do zniesienia (do garbowania skór używa się ptasich odchodów)

Bonus :) W Fez został nagrany ten teledysk U2 :)

W mieście znajduje się jeden z cudów architektury, Meczet Hassana II. Budowa meczetu rozpoczęła się w 1986 r. i była spełnieniem urodzinowego życzenia ówczesnego króla Maroka Hassana II. Budowla jest otoczona z trzech stron Oceanem Atlantyckim i z jednej lądem. Środki na budowę meczetu pochodziły z nie do końca dobrowolnych składek obywateli Maroka, koszt budowy jest tajemnicą państwową.

Minaret meczetu mierzy ponad 200m wysokości i jest najwyższym minaretem na świecie. Wszystkie drzwi są zrobione z tytanu, tego samego, którego używa się do budowy promów kosmicznych.

Kolor zielony jest symbolem Islamu

Z głośników umieszczonych na minarecie niesie się dźwięk nawoływania wiernych do modlitwy przez Muezina.

Wielki plac przed meczetem i dziedziniec mogą pomieścić 80 tys. wiernych

Główna sala modlitewna potrafi pomieścić 25 tys wiernych. Marmurowe posadzki są podgrzewane na całej powierzchni meczetu.

To zdjęcie dobrze pokazuje ogrom budowli. Ludzie wyglądają jak mrówki. Meczet posiada rozsuwany dach, który jest otwierany kilkanaście razy w roku. Miałem to szczęście, że trafiłem na taki dzień i mogłem zrobić w środku zdjęcia. Wielkie żyrandole są zrobione z weneckiego szkła, mogą być elektrycznie opuszczane.

Drewno cedrowe do budowy meczetu zostało sprowadzone z Atlasu Średniego, marmury pochodzą z Agadiru a granit z Tafraoute.

Podczas budowy meczetu na każdej zmianie pracowało 1500 artystów którzy rzeźbili w stiuku i drewnie cedrowym.

Może zdjęcie tego dobrze nie oddaje ale zdobienia poniżej są wklęsłe i wypukłe.

A to ja :) Widok od strony meczetu. Na zdjęciu widać jak daleko zostało usypane miejsce pod jego budowę.

Ujęcie w dół z tego murku powyżej :)

Opuszczając Casablankę widzieliśmy Rick’s Cafe. Lokal o tej nazwie znalazł się w filmie Casablanca, ten na zdjęciu został otworzony przez pewną Francuzkę jakiś czas później

Kolejne zdjęcia już niedługo, zapraszam! :)

Miasto Essaouira, dawniej Mogador, zostało założone w XVIII w. i zaprojektowane przez europejskiego inżyniera. Miasto charakteryzuje się prostopadłymi i szerszymi ulicami, niespotykanymi nigdzie wśród arabskich medyn.

Na wybrzeżu znajdują się pozostałości wałów obronnych nazywanych “Scala”.  Była to forteca strzegąca wolnego dla Europejczyków portu.

Podziemna cysterna portugalska w mieście El-Jadida, wybudowana w  XVI w (miejsca ekranizacji scen do ?Otella? Orsona Welles`a).

Na zdjęciu poniżej znajdują się kobiety rozbijające orzechy arganii żelaznej. To jeden z etapów wytwarzania oleju arganowego metodą tradycyjną.

Mężczyzna pilnujący pasących się kóz. Na drzewie po lewej widać ciemne sylwetki kóz skaczących po gałęziach.

Młody chłopiec uczący się rzemiosła

Nietypowa sztuka :)

Mięso wielbłąda jest bardzo cenione w kuchni arabskiej. Tak, po lewej widać wielbłądzią głowę…

Figi, daktyle, liczi – wszystko można kupić na suku.

Z tych dwóch zdjęć poniżej jestem chyba najbardziej zadowolony :)

Berberyjska osada leżąca pośród wzgórz Atlasu Wysokiego

W Berberyjskim domu mogłem zobaczyć jak wygląda tamtejsze życie codzienne i miałem okazję skosztować tamtejszych specjałów oraz napić się “marokańskiego whisky” – tradycyjnej miętowej herbaty :)